Wednesday, September 20, 2006

GEEN "BELGICISME" MAAR EEN FEDERALISME DAT WERKT / PAS DE "BELGICISME" MAIS UN FEDERALISME QUI MARCHE

Originally posted on Saturday, July 1. 2006

De Paviagroep is van mening dat de invoering van een federale kieskring voor de verkiezing van een deel van het federale parlement een belangrijke stap in de goede richting zou zijn, welke ook de gewenste toekomst van België is. Ook diegenen die de deelstaten meer autonomie willen geven hebben er belang bij. Federale en regionale verkiezingen zouden dan immers duidelijker van elkaar verschillen en een eigen specifieke inzet en betekenis krijgen. Wat denkt u?

Le groupe Pavia pense que la création d'une circonscription nationale pour une partie du Parlement fédéral serait un pas dans la bonne direction, quel que soit l'avenir souhaité à la Belgique. Même ceux qui souhaiteraient accorder plus d'autonomie aux entités fédérées y ont intérêt. Les élections fédérales et régionales auraient alors chacune un enjeu et une signification spécifiques. Qu'en pensez-vous?

View pre-September comments to this post

Comments:
Federale kieskringen moeten dringend ingevoerd worden! Dat zal de alsmaar stijgende kloof tussen de verschillende gemeenschappen misschien wat dichten, en een einde maken aan het niet verkiesbaar zijn in Vlaanderen van oa. Demotte, Onkelinx, ...
 
De werking van de federale staat is nog niet volmaakt, en dat maakt het politiek erg moeilijk om nog oplossingen - of compromissen op z'n Belgisch - te sluiten. De staatshervorming is nog niet voltooid, aangezien er juridisch technisch nogal wat mankementen zijn. Zo zouden de taalfaciliteiten moeten verdwijnen, moet BHV opgelost (niet perse door een splitsing), moet de Bundestreue grondwettelijk verankerd worden, moet de financiering van de deelstaten definitief ( en billijk!!) verankerd worden, etc. Opeenvolgende regeringen zetten telkens weer vraagtekens bij onze staatsstructuur, en hervormen het liefst naargelang hun eigen ideologie en partijprogramma. Dat leidt tot een inflatie aan regionaliseringsvoorstellen, waardoor de indruk (terecht) gewekt wordt dat de Belgische staat uitgehold wordt. Nu al is de financiering van het federale niveau problematisch geworden. Dat komt omdat de deelstaten te veel via dotaties gefinancierd worden ipv eigen bevoegdheden over het innen van bepaalde belastingen.
Er moet, volgens mij, een duidelijke structuur komen en dito financiering, waarbinnen de deelstaten en het federale luik in evenwicht tot elkaar staan. Dat vergt een zekere onthechting van de eigen politieke achtertuin. Nu is het zo, dat de politici het raamwerk waarbinnen ze zelf actief zijn (staatsstructuur) zelf moeten veranderen. Ze zijn dus tegelijktijd rechter en partij, die oordeelt over de wenselijkheid van haar eigen eisen. Hoewel ze de enige legitieme instantie zijn, die dit kan doen, is het duidelijk dat bij de huidige stand van zaken er geen goede staatshervorming kan komen. Als iedereen maar zit te schreeuwen dat deze of gene bevoegdheid regionaal moet worden, is het maar te hopen dat er toch enkele politici tijdens de uiteindelijke onderhandelingen zullen zijn, die het belang van de staat boven dat van de eigen partij zullen stellen.
In het verleden zijn de "grands accords" vaak voorbereid in informele werkvergaderingen en bijeenkomsten. De groep Gilson en de groep van Poupehan zijn hier de bekendste voorbeelden van. Hoewel de er zeker een democratisch deficit is omtrent besluitvorming, was deze manier van werken noodzakelijk. ze diende immers om bepaalde dossiers te ontzenuwen of de violen gelijk te stemmen, alvorens men ermee naar de mninisterraad trok. De ministerraad moet zich in dit land over alle soorten problemen buigen, en dient er in gehele taalpariteit, nog met een consensusoplossing naar buiten te komen. Voorwaar geen simpele opdracht! Er is geen ander platform waar moeilijke (vaak communautair gelieerde) dossiers besproken worden. Het forum voor institutionele hervormingen is vakkundig door Vande Lanotte en Reynders begrapen, en dat is betreurenswaadig. Het duidt dat de politiek niet in staat is een communautair debat te voeren buiten het eigen partijorgaan. Het toont aan dat de politieke partijen te weinig maturiteit hebben om een staatshervorming los te koppelen van het eigen belang. De lethargie van het parlement is daarvan de zeer betreurenswaardige bekroning. Om dit land nog te besturen, heeft de regering een minimum aan weerstand nodig, omdat de compromissen zo al moeilijk genoeg zijn. Het is inderdaad een regering van volmachten, waarvan de kabinetten zeer nadrukkelijk hun stempel drukken op het werk in de regeringsfracties. Het peil van het wetgevend werk is zeer laag, omdat alle juridische know how naar het regeringswerk gaat. Het parlementslid kan enkel zelf met simpele voorstellen (genre we voegen nog een fiscaal aftrekje bij in het WIB 92, men hoeft enkel 1 lid toe te voegen).
In de hele discussie over de staatshervorming wordt er nog te weinig over Brussel gepraat. Ik vind dat daar de grootste socio economische problemen zijn. Het BHG telt meer werklozen dan Wallonië, is armer en moeilijker te besturen. De huidige structuur is archaïsch, onlogisch en zelfs feodaal geïnpireerd. 19 stadsstaten die weinig gecoördineerd de boel runnen. De Gemeenschapsbevoegdheden worden angstvallig in de gaten gehouden door 3 subsidiaire regerinkjes (het gaat begot om cultuur en onderwijs ). De financiering van het BHG is zeer mager. Veel te mager om Brussel behoorlijk te managen. Een grootstad heeft zeer specifieke problemen. Zo is de tewerkstelling problematisch, het onderwijs nog volledig ontoereikend, omdat Brussel de 2 andere deelstaten hiervoor om zijn grondgebied moet dulden. Dit is krankzinnig. de Brusselse regering is voor haar beleid afhankelijk van de 2 deelstaten, die hun "culturele wil" opleggen. Triestig dat de Vlaamse zijde niet verder geraakt dan B-H-V en de Vlaamse Rand. Zij willen de franstaligen in Brussel kost wat kost inperken, maar zien niet de Brussel een uiterst diverse stad is met dito socio economische problemen. Een burger moet in dit land kunnen wonen waar hij wil, en de taal praten die hij wil. dat willen sommige Vlaamse politici veranderen in het Brusselse geval, wat een uiterst ondemocratische houding is.
Indien Brussel een volwaardige deelstaat wordt, kan er een nieuwe federale dynamiek ontstaan, waarbij onze huidige structuur niet meer depolariseerd wordt. Langs Vlaamse zijde is men beducht dat Brussel vaker met Wallonië zal samenspannen om zo d besluitvorming te verhinderen. Die vrees is terecht, maar men kan Brussel niet langer in zijn beperkte structuur laten voortfunctioneren. Zowel bestuurlijk als sociaal en economisch stevent men dan op het faillissement af.
België moet op federale leest geschoeid worden, zodat een structuur vastgelegd wordt waarop de komende generaties op kunnen verder bouwen. Het moet een stevig fundament zijn, dat communautaire fricties en strubbelingen kan weerstaan. Soms denk ik dat men expres een zwakke staatsstructuur heeft gemaakt, om hem nadien grondig te kunnen wijzigen met de argumenten "kijkt ze werkt niet naar behoren". Zolang de herfederalisering van bevoegdheden zoals Ontwikkelingssamenwerking, wapenexport en buitenlandse handel, een volstrekt taboe blijft, zijn de geesten nog niet rijp om eens echt over een staatshervorming te praten. België kan bestaan, als men het ook echt wilt. Ik geloof dat de Belgische burger dat wil, maar dat er door de politiek zo slordig met ons land wordt omgesprongen, kan ik soms niet vatten. Als de volgende staatshervorming een sof wordt, stap ik naar het arbitragehof.
 
Post a Comment



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?